در دهه هاي اخير از نانو حامل هاي پليمري حساس بهpH به عنوان یك روش هدفمند براي رهایش كنترل شده دارو در درمان سرطان از جمله سرطان سينه استفاده شده است. در این ميان، پليمرزوم هاي حساس به pH  به دليل داشتن مزایایي مانند: اندازه مناسب، امكان بارگذاري همزمان دو دارو، پایداري بالا و رهایش كنترل شده و هدفمند مورد توجه قرار گرفته اند.
در این پژوهش که در قالب پایان نامه کارشناسی ارشد دانیال رحمانی در رشته مهندسی شیمی-زیست پزشکی انجام شد، ابتدا پلي كاپرولاكتون آلدهيددار و سپس پلي وینيل الكل هيدرازین دار سنتز شده و كوپليمر پيوندي پلي كاپرولاكتون-پلي وینيل الكل از طریق سازوكار واكنش شيف باز تشكيل شد وساختارهاي به دست آمده از طریق آزمونهايFTIR وH-NMR مورد ارزیابي قرار گرفتند و مشخص شد كه پلي كاپرولاكتون و پلي وینيل الكل از طریق پيوند حساس به pH هيدرازون به یكدیگر متصل شده اند. درجه جانشيني براي كوپليمر سنتز شده 84% و ميزان پليمر آب دوست (پلي وینيل الكل) داخل زنجيره 38% بدست آمد. براي تشكيل پليمرزوم از روش جایگزیني حلال استفاده شد كه ترتيب افزودن حلال آبي به آلي كمترین اندازه، 136نانومتر را برای پلیمرزوم فاقد دارو و ترتيب افزودن حلال آلي به آبي بيشترین ميزان بازده بارگذاري براي دارو كوركومين92% و دارو متوتركسات60% را داشت. اندازه پليمرزوم ها حاوي دو دارو توسط آزمونDLS،220 نانومتر ثبت شد و ساختاردو غشایي آنها توسط آزمونTEMتایيد شد. 
با ارزیابي ميزان رهایش پليمرزوم هاي حاوي كوركومين و متوتركسات ميزان رهایش دارو در محيط با5/5pH بيشتر از محيط با  4/7 pH بود كه نشان دهنده حساس به  pH بودن سامانه است. ميزان رهایش كوركومين و متوتركسات در pH5/5 بعد از 48 ساعت به ترتيب 91% و63% به دست آمده است. با ارزیابي ميزان سميت سلولي سامانه پليمرزومي بعد از 48 ساعت مشخص شد كه پليمرزوم تنها فاقد سميت بوده و پليمرزوم حاوي دو دارو سميت بيشتري نسبت به دو دارو آزاد و پليمرزوم تك دارو بر روي سلولهايMCF-7 ایجاد مي كند.
گفتنی است این پژوهش با راهنمایی دکتر سهیل بدوحی عضو هیأت علمی دانشکده مهندسی شیمی انجام شد.